Ein versta þáttaröð sem að ég hef séð í sjónvarpi er C.S.I:Miami. Aðalástæðan fyrir því er lélegur leikur og á aðalleikarinn, David Caruso , heiðurinn að því að vera sá versti. Snemma á ferlinum (uppúr 1980) hefur hann líklega lært að vera með töff "múv" s.s. hreyfingar og að tala. Þegar að hann fékk eitthvað alvöru hlutverk þá notaði hann það allt í botn, og gerði allt sem að hann lærði, sem er fernt:
1. Stara inn í fjarlægðina
2. Taka sólgleraugun sín og setja þau á sig
3. Tala með mjúkri umönnunnarröddinni sinni
4. Setja hendur á mjaðmir og færa jakkann sinn aftur

Þetta er í rauninni það eina sem að hann gerir. Aldrei hefur hann sýnt snefil af leiklistarhæfileikum í þeim þáttum sem að ég hef séð. Hvað þá restin af leiklistarhópnum. Ljóshærða byssukonan, Calleigh, heitir held ég í alvörunni Emily Procter , er alltaf eins og með spýtu í botninum og Botox í andlitinu. Þeir skástu eru líklega Ryan og Eric Delko, eða Adam Rodriguez og Jonathan Togo. Þeir eru ekki alveg jafn ýktir og Horatio Caine a.k.a. H.

Horatio er mesti töffarinn á svæðinu, í þáttunum. Allar konur elska hann og allir óþokkar óttast hann. Því miður fæ ég alltaf ógeðistilfinningu þegar að ég horfi á þættina, sérstaklega útaf honum.

Sögurnar eru ágætar, en samtölin eru illa skrifuð og það gæti verið ástæðan fyrir lélegum leik, ég veit ekki. Leikararnir gætu samt alveg verið slæmir og leikið allt illa.

Svo eru "one-linerarnir" hans Horatios mjög hallærislegir, annað en hjá Gil Grissom nokkrum í upprunalegu þáttunum.

Nenni ekki að rambla meira.
Framvegis mun ég bara skrifa um hluti sem að pirra mig, en líklega verða það bara sjónvarpsþættir.
Mjög líklegt að þetta verði bara svona "one-time-thing".